Bezinning en bemoediging

13-07-2020

Toch even op bedevaart – Kevelaer

Onlangs kon het toch niet laten om dag op bedevaart te gaan.
De bestemming was Kevelaer. Deze bedevaartplaats heeft een bijzondere plaats in mijn hart. Dat komt door mijn oma, een nuchtere Twentse katholieke vrouw. In haar jeugd ging ze vanuit Enschede met de trein naar Kevelaer. Vlak voor haar trouwen is ze er ook geweest. Ik hoor het haar nog zeggen: “Ik ben in Kewwel wes en heb door biej Maria beden da’k zeumn keender kriegen zol, en ik heb der ok zeumn kreggen.” In Kewwel – Kevelaer dus – voel ik me bijzonder verbonden met de gelovige generaties voor ons.

Met de mondkapjes mee kwamen we in Kevelaer aan en gingen er naar de Mis in de basiliek. Ook allemaal maatregelen wegens corona, maar net weer iets anders Iedereen heeft bij binnenkomst en verlaten een mondkapje op. En er is samenzang. Maar iemand zingt hard. Zachtjes en ingetogen. Geen spatschermen, wel grondig handen wassen door de priester. 
De priester preekt voor de pelgrims: we hebben allemaal plekken nodig om op adem te komen, om ons geloof te voeden, om te ontdekken dat God met ons gaat. Ik voel me aangesproken. Daarom ben ik hier. In de Genadekapel lopen we langs de beeltenis van Maria, Troosteres van de bedroefden.
We groeten haar en steken een kaars op. Genoeg aanleidingen en mensen om even bij stil te staan en voor te bidden. Weesgegroet Maria… ’s Middags nog de kruisweg lopen. Het is anders dan een bedevaart met een grote groep, maar toch even bij Maria zijn. Het doet me goed. Wat fijn dat het weer kleinschalig kan.

En altijd denk ik weer even aan mijn oma met haar zeumn keender.
Zij is mijn voorbeeld en inspiratie in het geloof. Nuchter maar met een warm hart mogen vertrouwen dat God met ons gaat en dat ook te laten zien. Misschien wel een beetje als Maria zelf.

 

Diaken Marc Brinkhuis