Bezinning en bemoediging

27-09-2021

Welkom thuis bij jezelf

“Welkom thuis,” riep een man mij toe vanuit zijn klapstoeltje aan de rand van de paarse heide. Tussen twee afspraken in liep ik een rondje op de Sallandse heuvelrug. Onder een dennenboom zat een oudere man in een klapstoel met zicht op de heide voor zich die prachtig in bloem stond. Hij begroette me vriendelijk met het merkwaardige “Welkom thuis”. Nieuwsgierig geworden liep ik naar hem toe. “Goeiemiddag, mooi hier hè? Hoe zo welkom thuis?” “Voel je je hier niet thuis dan?,” zei hij. Ik beaamde: “Eigenlijk wel”. Hij had een schetsboek op schoot. “U tekent?”. “Een beetje,” zei hij, maar ik zit hier eigenlijk voor mijn innerlijk. Hier kom ik bij mezelf. En waarom bent u hier?” Ik had het nooit zo kunnen zeggen, maar moest bekennen dat ik ook een rondje liep voor mijn lichaam en mijn ziel. Even tot rust komen. We wensten elkaar nog een mooie dag.

Verder lopend schoot me te binnen dat er over een van mijn favoriete heilige, de heilige Benedictus (6e eeuw na Christus), wordt gezegd dat hij bij zichzelf woonde (habitare secum). Daarmee bedoelen de monniken dat ze het ideaal nastreven om niet voortdurend door allerlei zaken afgeleid te worden die onze aandacht verstrooien. In zijn biografie over de heilige Benedictus schrijft paus Gregorius: “Ik zou willen zeggen dat onze eerbiedwaardige man [Benedictus] ‘met zichzelf’ woonde omdat hij nauwgezet over zichzelf wakend, zichzelf ziende als voor de ogen van zijn Schepper, en zichzelf voortdurend toetsend, zijn geestesoog niet richtte op het al te gewone buiten zich.” (Dialogen boek II-III-7). Benedictus probeert dus zo te leven dat hij niet door van alles wordt afgeleid en bewust is dat hij in Gods aandacht is.

Wij hoeven geen monniken te zijn, maar het is wel een mooie les voor ons allen. Nog veel meer dan in de 6e eeuw na Christus is ons leven vol met allerlei prikkels die ons kunnen afleiden. Via onze telefoons, tablets en computers is de wereld onder handbereik. We hoeven ons wat dat betreft nooit te vervelen. Als we willen is er altijd wel een tekst, een filmpje, een muziekje, een appje of bericht op facebook. Het gevaar is dat we nooit bij onszelf zijn. Even rustig stil worden en aandachtig luisteren naar ons eigen hart. Misschien dat een hei- of boswandeling ons kan helpen. En kunnen onze stille kerkgebouwen ook geen plaatsen zijn om even bij God en onszelf te komen. Of met de woorden van die man op de hei te zeggen even thuis te komen.

 

Diaken Marc Brinkhuis