Zomerheiligen

14-07-2021

Heilige Marcellinus – 14 juli

Zo’n 1250 jaar geleden staken enkele Angelsaksische monniken de IJssel over. Van het Frankische westen trokken ze het ‘heidense’ Saksenland in. Een gevaarlijke onderneming, want ten oosten van de IJssel was er geen bescherming van de Frankische koningen. We kennen enkele van hen: Lebuinus en Marcellinus. Eigenlijk heetten ze in het Oud-Saksisch Liafwin en Marchelm. Hun namen zijn later gelatiniseerd.

Over Marchelm is niet veel bekend. Het schijnt dat hij in zijn jeugd als slaaf naar Rome is gevoerd. Daar ontmoette hij de Utrechtse abt-bisschop Gregorius die hem bekeerde en meenam onze streken. Hij studeerde op de domschool te Utrecht en werkte na zijn priesterwijding onder de Friezen. Later werd hij de medewerker van de heilige Lebuinus bij diens arbeid in de omgeving van Salland, Twente en Drenthe. Marcellinus pendelde tussen het al gekerstende veilige Utrecht en de vijandige Saksische streken aan de overkant van de IJssel. Hij schijnt in Oldenzaal te zijn gestorven. Zijn relieken worden samen met die van Lebuinus bewaard in de reliekschrijn in de Broederenkerk van Deventer.

Het zal geen gemakkelijk leven geweest zijn. Marcellinus kwam uit de traditie van de Engelse monniken die op ‘peregrinatio’ gingen, dat wil zeggen, op zwerftocht in den vreemde om daar Christus te verkondigen. Op een beeld van de H. Marcellinus in de kerk van Broekland bij Raalte staat: “al rondtrekkende verkondigde hij de blijde boodschap”. Die blijde boodschap heeft het in onze tijd niet gemakkelijk. Mogen wij toch als verre erfgenamen van Marchelm/Marcellinus proberen in onze tijd het geloof op eigentijdse wijze te beleven en door te geven.